Σικελικό στυλ
Mafia: The Old Country: Από τις σκιές των ορυχείων θείου μέχρι τα άλογα και τα πρώτα αυτοκίνητα, το νέο κεφάλαιο της σειράς Mafia μας ταξιδεύει στη Σικελία του 1904, στην εποχή που η Μαφία έμαθε να περπατά… και να σκοτώνει. Μια γραμμική, γεμάτη ατμόσφαιρα περιπέτεια, που ισορροπεί ανάμεσα σε γκανγκστερικό δράμα και western.
Από την πρώτη του εμφάνιση, το Mafia έχει ταξιδέψει σταθερά μέσα στις δεκαετίες – το πρώτο παιχνίδι διαδραματίζεται στα ’30s, το δεύτερο καλύπτει τα ’40s και ’50s, και το Mafia III μας πάει στα τέλη των ’60s. Αν το επόμενο βήμα ήταν τα ’70s ή τα ’80s – ή και τα δύο –θα ήμουν απόλυτα έτοιμη. Σκηνικά σε καζίνο, shine boxes, να δανείζεσαι τεράστια μαχαίρια από τη μαμά του Σκορτσέζε στη μέση της νύχτας – ό,τι και να ήταν, το ήθελα.
Όμως, αντί να πάμε προς το τέλος του 20ού αιώνα, το Mafia: The Old Country μας γυρίζει στην αρχή. Και όχι μόνο στην αρχή του αιώνα, αλλά στην εποχή που η Μαφία έκανε τα πρώτα της βήματα. Είναι μισό γκανγκστερικό δράμα και μισό western. Μπορεί στην επιφάνεια να μοιάζει με μια ασφαλή και κλασική third-person περιπέτεια, αλλά στην πράξη είναι γεμάτο ατμόσφαιρα παλαιάς κοπής – τόση που σχεδόν μυρίζεις τις λιαστές ντομάτες.
Μετά το πιο «ελεύθερο» open-world ύφος του αμφιλεγόμενου Mafia III, το The Old Country επιστρέφει στη φόρμα του πρώτου και του δεύτερου παιχνιδιού: γραμμικό, με έντονη έμφαση στην ιστορία, και έναν ανοιχτό κόσμο που υπάρχει κυρίως για να δίνει φόντο στις αποστολές και τα ταξίδια μεταξύ τους. Αυτό το στιλ δούλεψε πάντα καλά για τη σειρά και εδώ δεν αποτελεί εξαίρεση.
Αυτή η προσέγγιση δημιουργεί μια δυνατή αίσθηση τόπου και κλίμακας – σε βάζει μέσα σε μια πλούσια, αυθεντική Σικελική εξοχή – χωρίς περιττά φουσκώματα. Ο χάρτης είναι λεπτομερής, ποικιλόμορφος και πειστικός, αλλά χωρίς άχρηστους πύργους για σκαρφάλωμα ή εικονίδια για «καθάρισμα». Η προσοχή σου μένει απόλυτα στραμμένη στην ιστορία. Αν ανήκεις σε εκείνους που θέλουν να παίξουν με επιλογή Σικελικής γλώσσας και υπότιτλους στη δική τους, θα νιώσεις σαν στο σπίτι σου. Αν, όμως, είσαι από αυτούς που παραλείπουν τα cutscenes για να χτυπήσουν κόσμο με ένα τεράστιο μοβ… ξέρεις τι, τότε το Mafia μάλλον δεν είναι το στιλ σου.
Family Splatters
Η ιστορία ξεκινά το 1904 και ακολουθεί τον νεαρό Σικελό Έντζο Φαβάρα, που δραπετεύει από μια ζωή σκλαβιάς στα επικίνδυνα ορυχεία θείου – τα οποία ελέγχει η αδίστακτη οικογένεια Σπαντάρο – και καταλήγει να δουλεύει για τους αντιπάλους τους, την οικογένεια Τορίσι. Η πλοκή ακολουθεί αρκετά γνωστά μοτίβα: ο δίκαιος μέντορας, ο πιστός φίλος που δοκιμάζει τα νεύρα των άλλων, ο αυστηρός Ντον Τορίσι και ο κυνικός του consigliere, ο ύπουλος αντίπαλος και ο απαγορευμένος έρωτας. Υπάρχουν και έξυπνες συνδέσεις με τα προηγούμενα παιχνίδια, για όσους προσέχουν τις λεπτομέρειες.
Ναι, είναι μια σχετικά προβλέψιμη 13ωρη ιστορία για όποιον έχει δει μερικές κλασικές γκανγκστερικές ταινίες, αλλά η γραφή είναι δυνατή και οι ερμηνείες ακόμα καλύτερες. Το highlight είναι ο Ντον Τορίσι, με την αγγλική φωνή του Johnny Santiago, που αποπνέει μια ήρεμη, βραχνή και γεμάτη ένταση παρουσία, ακριβώς όπως αρμόζει σε έναν άνδρα που δίνει εντολές σε επαγγελματίες δολοφόνους.
Δράση και Μηχανισμοί
Το gameplay θυμίζει κάθε κλασικό cover shooter της τελευταίας δεκαετίας – όπως το Mafia: Definitive Edition του 2020 – αλλά με μια western γεύση: ρεβόλβερ, καραμπίνες, σκάγια και πυροβολισμοί πάνω σε άλογα. Οι αντίπαλοι μοιάζουν να βγήκαν από σετ του Σέρτζιο Λεόνε, μετά από μια μέρα γυρισμάτων με τον Κλιντ Ίστγουντ. Η δυσκολία παραμένει σε μέτρια επίπεδα, ειδικά με το soft-lock στοχευτικό σύστημα. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι πάντα αιχμηρή – π.χ. μπορεί να σε περικυκλώσουν, αλλά να προλαβαίνεις να τους «καθαρίσεις» – αλλά οι μάχες παραμένουν διασκεδαστικές.
Η κρυφή δράση δεν είναι επαναστατική, αλλά αρκετά καλοδουλεμένη ώστε να μη νιώθει πρόχειρη. Μπορείς να αποσπάσεις την προσοχή εχθρών με κέρματα ή μπουκάλια (αν και όχι όλα, κάτι που ελαφρώς χαλάει την ατμόσφαιρα), να μετακινείς πτώματα και να τα κρύβεις σε κιβώτια. Ο Έντζο έχει μια «ικανότητα ενστίκτου» για να εντοπίζει προσωρινά εχθρούς, που αποδίδεται στις εμπειρίες του στα σκοτεινά ορυχεία. Αν θες να σκοτώσεις με μαχαίρι, υπάρχει θέμα αντοχής της λεπίδας – κάτι που βρήκα λίγο περιττό, αφού η λεπίδα «χαλάει» μετά από λίγες χρήσεις και θέλει ακόνισμα με ακονόπετρα, που δεν έχεις πάντα.
Μονομαχίες με Μαχαίρι
Καινούριο στοιχείο είναι οι μονομαχίες με μαχαίρι – ουσιαστικά boss fights ένας-προς-έναν. Παίζονται με ειδικό σύστημα μάχης, με δικές τους κινήσεις, αποκρούσεις και ελιγμούς. Είναι θεαματικές και αιματηρές, αλλά συχνά νιώθουν χαμηλού ρίσκου, σαν στάδια πριν από ένα cutscene, με animations που σε κάνουν θεατή για λίγο.
Red Dead Redenzione
Ως γραμμική περιπέτεια, το The Old Country δεν φτάνει το εύρος των παιχνιδιών Red Dead της Rockstar, αλλά μοιράζεται την ίδια ατμόσφαιρα και αίσθηση. Το να μπαίνεις έφιππος σε μια πόλη, ξέροντας ότι είσαι στην «άλλη πλευρά του νόμου», αποδίδεται εξαιρετικά, με μια αίσθηση swagger που θυμίζει το Red Dead.
Η εποχή δεν δείχνει μόνο τα πρώτα βήματα της Σικελικής Μαφίας, αλλά και τη μετάβαση από τα άλογα στα αυτοκίνητα. Η Hangar 13 έχει κάνει εξαιρετική δουλειά, ειδικά στον ήχο, αποτυπώνοντας την Εδουαρδιανή εποχή με πειστικότητα. Το Mafia: The Old Country δεν ανακαλύπτει ξανά τον τροχό, αλλά ξέρει ακριβώς τι θέλει να είναι: μια ιστορία για οικογένεια, τιμή και αίμα, με φόντο μια αυθεντική Σικελία που σχεδόν μπορείς να μυρίσεις και να νιώσεις. Αν λατρεύεις τα παιχνίδια που σε βάζουν να ζήσεις την εποχή και την ιστορία τους, ετοιμάσου για ένα ταξίδι που δεν θα ξεχάσεις.
Για περισσότερα gaming news πατήστε εδώ