Ο κος Μακρόπουλος είναι ένας βιβλιάνθρωπος με μακρά πορεία στον χώρο. Έχει στο ενεργητικό του αρκετά βιβλία, αλλά και πολλές μεταφράσεις, έχοντας μάλιστα αναλάβει την προσαρμογή στην ελληνική γλώσσα πολλών έργων του Βασιλιά. Δεν θα πω ψέματα. Το όνομά του δεν το είχα συγκρατήσει καθόλου από τις εκάστοτε εκδόσεις των βιβλίων του Stephen King και σε δικά του βιβλία δεν είχε τύχει να πέσω πάνω. Τελευταία, με αφορμή ένα μικρό φεστιβάλ με βιβλιοπαρουσιάσεις τον έμαθα και τσίμπησα το Μαύρο Νερό. Κάτι στο λιτό οπισθόφυλλο με τη λακωνική περίληψη και ένα πολύ όμορφο απόσπασμα με κέρδισε αμέσως.
Εν τάχει, στο βιβλίο βλέπουμε πώς ζούνε ο Χριστόφορος, ένας νεαρός με κάποιες δυσμορφίες στα άκρα και κινητικά προβλήματα, μαζί με τον πατέρα του σε ένα εγκαταλειμμένο χωριό της Ηπείρου στο οποίο έχουν απομείνει ούτε μια ντουζίνα κάτοικοι. Κάποτε, το μέρος ανήκε σε ένα ζωντανό δίκτυο χωριών που σιγά-σιγά ερήμωσαν λόγω κάποιων έργων άντλησης πετρελαίου που έγιναν. Η φύση δέχτηκε ένα ανεπανόρθωτο πλήγμα με την έντονη ρύπανση να προκαλεί αρρώστιες στους ανθρώπους και να δηλητηριάζει τα ζώα. Όσοι δεν πέθαναν, έφυγαν για οικήματα που τους δόθηκαν σαν αποζημίωση στην πόλη των Ιωαννίνων και οι υπόλοιποι έμειναν πίσω να παλεύουν με το λεωφορείο της γραμμής και ένα πενιχρό επίδομα.
Αρχικά, ο συγγραφέας φαίνεται πως είναι άριστος γνώστης της επαρχίας και παρουσιάζει πλήρως αληθοφανή τοπία και καταστάσεις. Με χειρουργική ακρίβεια ντύνει τη φύση με τα κατάλληλα χρώματα και περιγράφει την κατάσταση που επικρατεί σε χωριά που έχουν πια ερημώσει. Επιπλέον, προσεγγίζει το έργο του και με μια συγκλονιστική ευαισθησία που δίνει μια τελείως διαφορετική αίσθηση. Οι χαρακτήρες είναι βαθιά ανθρώπινοι, συνηθισμένοι πολίτες που ζούνε στις σκιές ενός άλλου κόσμου και προκαλούν τη συμπόνοια με την ξεροκεφαλιά τους και όλα τα βάσανα που τους ταλαιπωρούν. Πραγματικά, ο κος Μακρόπουλος δημιουργεί εδώ ένα τέτοιο μίγμα που θυμίζει άνετα Fallout και ώρες-ώρες ρουφά τον αναγνώστη στις σελίδες του βιβλίου με μοναδικό τρόπο.
Ενώ δεν περιγράφει φανταστικές καταστάσεις και τα πάντα είναι προσγειωμένα στον κόσμο που τόσο καλά γνωρίζουμε, τα τοπία του τείνουν να αποκτήσουν μια απόκοσμη αίσθηση που φαντάζει τελείως ξένη σε αυτά που έχουμε συνηθίσει. Διασχίζει μια λεπτή γραμμή και σχοινοβατεί μεταξύ δύο κόσμων με μεγάλη μαεστρία. Ίσως σε αυτό να έπαιξε και λίγο ρόλο ο Κινγκ, ποιος ξέρει.
Σε γενικές γραμμές το Μαύρο Νερό είναι ένα σύντομο βιβλιαράκι που διαβάζεται απνευστί σε λίγη ώρα. Αλλά κουβαλά βαρύ φορτίο και είναι γεμάτο νοήματα και εικόνες. Το λάτρεψα αυτό το βιβλίο και εν τέλει δεν με διέψευσε η καλή εντύπωση που μου προκάλεσε το οπισθόφυλλο. Προφανώς και δεν ανήκει στη λογοτεχνία του φανταστικού, ούτε με την ευρεία έννοια, αλλά είναι ένα ποιοτικό βιβλίο από αυτά που σίγουρα δεν αφήνουν κανέναν απογοητευμένο. Πολύ-πολύ ωραίο βιβλίο!!
ΠΗΓΗ: Περιοδικό Ονειροβασίες